Mikið svakalega hefur veðrið verið leiðinlegt að undanförnu.  Það er allt í lagi þegar maður getur verið heima hjá sér og haft það notalegt þegar veðrið hamast fyrir utan.  En þegar þarf að keyra í og úr vinnu í stormi og stórhríð, á glerhálum vegum,  stundum meira að segja fyrsti bíll í óplægðri fönn þá verður það þreytandi til lengdar. 

Mér finnst ofsa gaman í vinnunni minni en ég er komin með fiðring í einhverja tilbreytingu.  Þegar maður er orðinn þannig að rútínan er;  Fara í vinnu, vinna, fara heim, sofa, fara í vinnu, vinna, fara heim.....   Þá er sennilega kominn tími á að brjóta upp....     

Ég hef nokkrum sinnum komið við út á Flös til að horfa á brimið áður en ég hef skriðið undir sæng og ég hef skroppið suður til þeirra H-eldri öðru hvoru, en það er ekki alveg nóg. 

Það er alls ekki einsog ég hafi ekkert að gera.....   ég hef verið að hugsa um að klára skattaskýrsluna,  ég hef verið að hugsa um að hringja í pípara út af sturtunni minni, ég hef verið að undirbúa mig fyrir tiltekt og hreingerningu en .....  æ,  ég hef aldrei verið framkvæmdasöm kona og eftir vinnu er sængin mín lang oftast sterkust.

Ég er svo sem að horfa fram á skemmtilega helgi. Árgangapartý á Akureyri er framundan, búin að hlakka lengi til en ....   nú hrannast up spurningarnar; á ég að fljúga,  á ég að keyra,  hvernig verður veðrið,  hvernig verður færðin,  hvað gerir litli bíllinn minn svona út á vetrarvegunum,  hvar á ég að sofa, hvað kostar allt þetta???  Og svo til að hræra upp í öllu er mér boðið (það er að segja ef ódýrt flug fæst) að vera leynigestur í matarboði í Englandi á sunnudaginn!!!! 

Þess vegna sit ég hér og ég er viss um að ef einhver annar sæi mig núna þá væru spurningamerkin sýnileg allt í kring um mig.

Fyrir aftan mig bíður sængin mín.....   Ég held svei mér þá að ég sé að verða jafn leiðinleg og veðrið.....

Bögg

Eftir að hafa verslað, í búðinni sem ég vil ekki versla í, fór ég og keypti mér ís og lagði svo af stað að leita að brimi. 

Þegar ég vaknaði í gærmorgun heyrði ég í briminu allt í kring um Skagann.  Þungur niður sem fyllti loftið.  Það hefur verið vindasamt síðustu daga og sjórinn alveg tilbúinn í smá sýningar.

Fyrst ók ég niður að Langasandi.  Svartur sandur, rok og rjúkandi sjór, síðan ók ég út á flös að vitunum.  Þar var sko svarrandi sjór.  Það sauð á öllu og öldurnar virtust koma úr öllum áttum.  Það var auðséð að ég var ekki sú eina sem var að leita að brimi því stanslaus umferð var þarna út á tangann.  Ég sat þarna góða stund og fylgdist með bátkænu velta og skoppa í rótinu á leið út.  

Ég gæti aldrei orðið sjómaður.   Ég man ennþá skelfinguna sem greip mig þegar pabbi tók okkur systkinin út einn sunnudagsmorgun á bátnum sem hann átti hlut í.  Pinulítil skekta og mig langaði ekki að fara.  Mér hefur alltaf staðið ógn af sjónum,  ég er sjóhrædd, ekki sjóveik og þennan morgun í blankandi logni og sól greip mig þvílík skelfing þegar ég fór að fylgjast með dýptarmælinum og fór að gera mér grein fyrir hvað báturinn var lítill,  sjórinn stór og djúpur og....    og þá gekk drifskaftið út úr vélinni og við, vélarvana úti á því sem mér fannst - rúmsjó.  Ég var gjörsamlega viti mínu fjær....   Reyndi kannski að láta ekki á miklu bera,  ég var elst og átti að sýna fordæmið,   Pabbi og pippurinn redduðu málum en ekki fyrr en búið var að tala í land, útskýra málið og fólk komið í viðbragðsstöðu til að koma og "bjarga" okkur, og við höktum í land.    Ég var að hugsa um þetta meðan ég horfði á koppinn skoppa þarna í öldurótinu  og kuldahrollur gekk niður bakið á mér.

Þegar ég sneri við sá ég blikkandi ljós upp á Langasandi og ók aftur þangað.  Þar voru þá mótorhjólagæjar að spyrna sandinn á enda.  Fjórhjól og mótorhjól, svartur sandur og sjór.  Flott, ekki satt  :-)

 Jæja,  ísinn var löngu búinn og tími kominn til að snúa heim þar sem uppvask, tiltekt og þvottur beið mín....  bíður reyndar enn því ég settist við tölvuna.

Skagaárgangur 60 er að undirbúa partý í maí,   MA árgangur 80 er að undirbúa partý á Akureyri í lok mars.   Það er alltaf eitthvað að gerast  :-)

Lady Bögg